Nieuniknione Zawsze Przychodzi

 Dopadł mnie syndrom permanentnego wewnętrznego znudzenia duszy. Czuje się jak wegetujący organ, tło ludzi szczęśliwych. Nie cierpię swojego życia, wszystko wydaje mi się takie bez sensu. Jestem znudzona i poirytowana. Czym ja właściwie żyję? Dziś chyba... wiarą. Wczoraj miłością.
przedwczoraj nadzieją. A jutro może mnie w ogóle nie być. Żadnych arytmii serca, żadnych radości rozdzierających płuca. Mogę tylko otwarcie się przyznać... jestem zgorzkniała. Do tego z fobią społeczną...
 14 luty spędzony samotnie wśród tłumu ludzi, którzy nie rozumieją stanu mojej duszy. Nawet nie chcę jej przed nimi obnażyć, nie chcę się okazać słaba. Wolę się uśmiechać robiąc dobrą minę do złej gry.
 "99,9 procent to brak miłości. 0,1 procent to tak zwane inne czynniki"

 Dobra koniec tych żalów, przede mną jeszcze wieczór z fizyką. Ehhhhhh... ;]

" Skłamałabym, twierdząc, że o nim nie myślę. Myślę. Czasami są takie dni, gdy jest w każdej godzinie, i takie godziny, gdy jest w każdej minucie. Wciąż jeszcze zdarza mi się zasypiać i budzić z jego imieniem na ustach. Często łapię się również na tym, że wypatruję jego twarzy w ulicznym tłumie ... "

 Jestem taka głupia i żałosna. Nienawidzę samej siebie, nienawidzę Jego! Życie jest takie niesprawiedliwe! Mam cholernie dość tego wszystkiego! 16 głupich miesięcy czekania, czekania aż w końcu zrozumie, że mnie kocha i co ? I kurwa nic!  Bo on mnie nigdy nie kochał, nie kocha i nie pokocha. Kiedy ja sobie wbije to do pustego łba?! No kiedy?! Tęskniłam każdego dnia, każdego pustego dnia! Nie chcę już więcej... kiedy ja obudzę się po prostu szczęśliwa z tego, że żyję, z tego , że oddycham?! Ja nie mogę się pozbierać, ogarnąć tego wszystkiego! A on , a on tak po prostu bezczelnie zdobywa na moich oczach już drugą laskę! Ja za każdym razem go usprawiedliwiam... Kiedy z kilkanaście tygodni temu usłyszałam że wyznał komuś, że mnie "nadal kocha" wtedy pomyślałam że może zacznie się o mnie starać... ale to tylko były głupie złudzenia, zresztą tak wyglądały moje 4 ostatnie lata... LICZYŁ SIĘ TYLKO ON! Nienawidzę go! Nienawidzę go ! Nienawidzę Cię ty popieprzony cwany śmierdzący dupku! Ostatnio przesłał mi nawet życzenia świąteczne. PHI! Nie będę fałyszywie życzyć mu szczęścia! Dzisiaj chcę tylko jednego! - CHCĘ ZAPOMNIEĆ, ŻE W OGÓLE ISTNIAŁEŚ W MOIM ŻYCIU. Może to było moją obsesją. Czasem człowiek po prostu pragnie tego co nieosiągalne, nie widząc co tak naprawdę się dzieje wokół! Kto powiedział czas leczy rany?! No kto?! Ten ktoś musiał byc chyba idiotą! Czas nie leczy rany - przyzwyczaja do bólu, który odradza się co jakiś czas i wyniszcza! Jak ja mogłam tyle czasu na ciebie czekać, zmarnowałam kawał swojego życia. Nienawidzę cię ! NIenawidzę! Kiedy zaczynałam już o tobie zapominać, godzić że odszedłeś... nagle zaczynałam się dowiadywać od naszych znajomych że Ci mnie brakuje. Głupia poddałam się temu, znowu zaczęłam myśleć "co by było gdyby" . Jestem wściekła na samą siebie. Jak mogłam pozwolić Ci zawładnąć moim całym życiem?! No jak?! Boże błagam Cię pozwól mi w miarę bezboleśnie zapomnieć o tym wszystkim. Pozwół żebym zaczęła życie od nowa bez tych złych wspomnień. BŁAGAM CIĘ! Ja już nie mogę tak dłużej żyć. BŁAGAM! Nie potrafię sobie z tym wszystkim sama poradzić. BŁAGAM CIĘ! Dlaczego ja nie mogę być po prostu szczęśliwa? Zamiast tego jestem niewolnikiem tej zasranej przeszłości. Wykończona tym wszystkim, nie potrafię racjolnalnie myśleć. Nie potrafię się poskładać do kupy.

"Otom ja sam, jak drzewo zwarzone od kiści,

Sto we mnie żądz, sto uczuć, sto uwiędłych liści;

Ilekroć wiatr silniejszy wionie, zrywa tłumy.

Celem uczuć, zwiędnienie; głosem uczuć, szumy

Bez harmonii wyrazów... Niech grom we mnie wali!

Niech w tłumie myśli, jaką myśl wielką zapali...

Boże! zdejm z mego serca jaskółczy niepokój,

Daj życiu duszę i cel duszy wyprorokuj...

Jedną myśl wielką roznieć, niechaj pali żarem,

A stanę się téj myśli narzędziem, zegarem,

Na twarzy ją pokażę, popchnę serca biciem,

Rozdzwonię wyrazami, i dokończę życiem.

(po chwili)

Jam się w miłość nieszczęsną całém sercem wsączył..."

 Coś ostatnio użalam się ze sobą. Mam wrażenie, że wokół mnie toczy się życie, a ja jedynie stoję z boku i się temu przyglądam. Brak mi spontaniczności, beztroski. Codziennie obładowana tonami książek, zabiegana. Doskwiera mi samotność. Samotność , która z dnia na dzień mnie wyniszcza. Czuję się przez to wyobcowana, niczym główna bohaterka powieści romantycznej. Nic mnie nie cieszy, a z najmniejszego błędu robię wielką tragedię. Czy to się wreszcie kiedyś skończy?
 Od paru tygodni błądzi ze mną w myślach pewna piosenka:

Niech tak zostanie
że jesteś dla niej
snem co niechciany
wciąż się śni
niedoczekaniem
odkąd czekanie
zaklęła w jednym słowie tym
gdzieś w sercu na dnie
gdy gwiazda spadnie
szeptem co życzeń
znalazł ślad
łzą co nie w porę
zaczyna boleć
bo się nie dowie
o niej świat

niech tak zostanie
nie jesteś dla niej
miejsce w jej niebie
też nie dla ciebie

ślad twego cienia
na jej wspomnieniach
to już ostatnie
w sercu drzwi
ostatnie okno
co przez samotność
głupio mnożyło puste dni

niech tak zostanie
nie jesteś dla niej
miejsce w jej niebie
też nie dla ciebie

o zmierzchu lata
pod koniec świata
na który ponoć
wciąż nas stać
on przy niej blisko
miłość i wszystko
to czego ty nie mogłeś dać

niech tak zostanie
nie jesteś dla niej
miejsce w jej niebie
też nie dla ciebie

niech tak zostanie

(Rafał Nosal - Niech tak zostanie)
http://wiola08.wrzuta.pl/audio/pGrSQy0af9/rafal_nosal_-_niech_tak_zostanie